Παιδιατρική φυσικοθεραπεία onlineΤα παιδιά δεν είναι ενήλικες σε μινιατούρα

Το μωρό κρατάει το κεφάλι πάντα γερμένο από τη μία πλευρά και δυσκολεύεται να το γυρίσει προς την άλλη. Όσο πιο νωρίς το δει κάποιος, τόσο λιγότερος χρόνος χρειάζεται: η ηλικία στην πρώτη αξιολόγηση είναι ο παράγοντας που μετράει περισσότερο.

Στη μεγάλη πλειονότητα των περιπτώσεων βελτιώνεται πολύ από μόνο του, και στις μελέτες το κράνος δεν τα πήγε καλύτερα από τη φυσική πορεία. Αυτό που δουλεύει είναι οι θέσεις και ο χρόνος στην κοιλιά (tummy time), κάθε μέρα.

Η αντιμετώπιση είναι ορθοπαιδική, όχι δική μας: σας το λέμε αμέσως. Εμείς στεκόμαστε γύρω από τη διαδρομή — πώς να το κρατάτε στην αγκαλιά με τον νάρθηκα, και τα κινητικά ορόσημα όταν ο νάρθηκας βγει.

Τα ορόσημα μετριούνται με τη διορθωμένη ηλικία, όχι με αυτή από τη γέννηση: γι’ αυτό τόσοι συναγερμοί σβήνουν μόλις γίνει ο σωστός υπολογισμός.

Το να παρακάμψει το μπουσούλημα είναι συχνή παραλλαγή και από μόνο του δεν προβλέπει τίποτα. Μετράει περισσότερο να χρησιμοποιεί το ίδιο και τις δύο πλευρές του σώματος.

Είναι το όριο πέρα από το οποίο αξίζει να δει κάποιος, όχι μια ετυμηγορία: πολλά παιδιά ξεκινούν αργότερα και μετά προλαβαίνουν γρήγορα.

Πολύ συχνό μέχρι τα 3 χρόνια και συνήθως περνάει. Αξίζει προσοχή αν συνεχίζεται μετά, αν γίνεται μόνο από τη μία πλευρά ή αν η φτέρνα δεν κατεβαίνει στο πάτωμα.

Η ξεκάθαρη και σταθερή προτίμηση για τη μία πλευρά πριν από τους 18 μήνες είναι το σημάδι που κοιτάμε πρώτο, γιατί δεν είναι φάση: είναι ασυμμετρία.

Σχεδόν πάντα είναι φυσιολογικές παραλλαγές της ανάπτυξης που τακτοποιούνται από μόνες τους. Χρειάζεται αξιολόγηση, και όχι πάτοι, αν πονάνε, αν είναι ασύμμετρα ή αν το παιδί κουράζεται αμέσως.

Έχει όνομα — δυσκολία κινητικού συντονισμού — και δουλεύεται καλά, γιατί σε αυτή την ηλικία η κίνηση μαθαίνεται με το παιχνίδι και τα αποτελέσματα έρχονται γρήγορα.

Ένα κούτσαμα που κρατάει περισσότερο από λίγες μέρες, ή που εμφανίζεται χωρίς πτώση, πρέπει πάντα να το δει ο παιδίατρος πριν από εμάς.

Ο ένας ώμος πιο ψηλά, η πλάτη σκυφτή στο θρανίο. Σχεδόν ποτέ δεν είναι η σκολίωση που φοβάστε, είναι όμως η ηλικία στην οποία χτίζονται συνήθειες που κρατάνε είκοσι χρόνια.

Το γόνατο και η φτέρνα που πονάνε στον νεαρό αθλητή. Δεν λύνονται με απόλυτη ξεκούραση: διαχειριζόμαστε το φορτίο, και συνεχίζει να παίζει με διαφορετικό τρόπο.

Η ειδική άσκηση έχει δεδομένα που την υποστηρίζουν και γίνεται μια χαρά από απόσταση, γιατί είναι ένα καθημερινό πρόγραμμα που το μαθαίνεις — όχι ένας χειρισμός που τον υφίστασαι.

Στα 10 όπως και στα 15. Τις περισσότερες φορές είναι θέμα φορτίου και στάσης, όχι αρρώστια, και η απάντηση είναι η σωστή κίνηση, όχι το σταμάτημα.

Διαστρέμματα αστραγάλου, πόνος στο γόνατο, επιστροφή στον αθλητισμό μετά από κάταγμα ή επέμβαση: το μεγάλο κομμάτι της αποκατάστασης είναι αυτό που γίνεται στο σπίτι.